Het mag ook ietsje minder zijn…

maghetietsmeerzijn

We kennen allemaal de vraag die vlot over de lippen van elke slager gaat:
“mag het ook iets meer zijn?”
Steevast antwoord ik er op met een ‘ja hoor’.

De afgelopen jaren gaf ik onbewust hetzelfde antwoord op diezelfde, maar dan onuitgesproken, vraag van mijn eigen weegschaal.
En al die kleine beetjes meer die ik er telkens liet bijkomen, resulteerden in een getal van 3 cijfers voor de komma. Vreselijk vond ik het.
Ik schoot in actie.
Ik dumpte de weegschaal.
Probleem opgelost!

Maar mijn ogen sluiten voor het probleem was een oplossing van erg korte duur.
Ik bleef constant met mijn neus op de feiten gedrukt worden.
Er was de jaarlijkse medische controle op het werk,
de check up bij de huisarts,
de jeansbroek die te strak begon te zitten,
de vakantiefoto’s,
de zitjes op de tram die toch écht wel krap zijn om met twee naast elkaar te zitten,
de trui die mijn buik te fel accentueerde,
te snel moe zijn tijdens het wandelen, …
de lijst was lang en tegelijk toch niet doorslaggevend genoeg om er iets aan te doen.

Maar als me slecht voelen in mijn vel, weinig zelfvertrouwen, fysieke ongemakken en problemen met de gezondheid er niet voor zorgen dat ik in actie kom, wat dan wel?
Mijn kantelmoment kwam toen ik besefte wat ik allemaal niet deed, of niet kon doen, omwille van mijn gewicht.
Ik durfde niet met vrienden te gaan kanovaren of kajakken uit schrik niet in de boot te passen of de boot zodanig uit evenwicht te brengen dat we gedoemd waren om in het water te belanden.
Ik durfde het niet om rustig en ontspannen op een plastiek tuinstoel te gaan zitten want die poten durven het wel eens te begeven onder een bepaald gewicht.
Ik durfde niet mee op avontuurlijke kampeertrip uit schrik degene te zijn die het tempo niet zou kunnen volgen.
Ik durfde niet op Yogales uit schrik om scheef bekeken te worden.  (correctie: ik ging één keer op yogales, maar na een uur als enige in de groep herhaaldelijk de vraag te krijgen of het wel lukte voor mij, besloot ik dat het de eerste en laatste keer was).
Ik durfde niet op reis naar Azië, want daar zou ik pas echt volledig uit de toon vallen.
Ik durfde geen tweede bord opscheppen als de ander dat ook niet deed.
Ik durfde niet op blind date uit schrik voor wat de ander over mij zou denken.

Dit zijn maar een paar kleine voorbeelden die nu in mijn hoofd opkomen, maar de lijst was (en is soms nog steeds) eindeloos lang.
Maar het besef dat ik leuke dingen vermeed omwille van mijn gewicht was erg confronterend. Ik wil mijn leven niet langer op pauze zetten met mijn gewicht als excuus.
Als mijn gewicht mij tegenhoudt om dingen te doen, dan wil ik daar iets aan doen.

Sinds een paar maanden zeg ik dus bewust ‘neen, dank je’ als de weegschaal vraagt of het ook iets meer mag zijn.
Want wat mij betreft mag het best wel een beetje minder, zowel het getal op de weegschaal als de negatieve gedachten omwille van mijn gewicht.
Het eerste gaat al iets vlotter dan het tweede, maar ik kom er wel, stap per stap.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s