Als je hoofd niet kan volgen…

 

fotogeest

Dat het bij gewichtsverlies niet enkel om het getal op de weegschaal gaat, werd al snel duidelijk.
Het gaat om zoveel meer…
Het gaat om het aanleren én het volhouden van nieuwe gewoontes, het gaat om gezonder leven, het gaat om je lichaam dat verandert, maar bovenal gaat het ook om wat er zich allemaal in je hoofd afspeelt.
En laat dat, voor mij, net het moeilijkste zijn.
Ik heb het gevoel dat mijn lichaam sneller is veranderd dan mijn hoofd kan volgen.
Ondanks de veranderingen die mijn lichaam heeft gemaakt voel ik mij nog steeds té dik, té onzeker, té niet goed genoeg.
Ik ben nog steeds geneigd om mijn oorspronkelijke gewicht in te geven als ik het programma op het fitnesstoestel instel.
Vorige week stapte ik een winkel binnen op zoek naar een broek en toen ik vaststelde dat de maten maar tot 44 gingen was ik geneigd om snel de winkel uit te lopen, want het besef dat ik nu in deze winkel ook kleren kan vinden die mij passen kwam pas later.

Ik krijg veel leuke opmerking over mijn gewichtsverlies, ze doen deugd, bezorgen me een warm gevoel en heel eventjes ben ik dan heel erg trots op mezelf.
Maar dan zijn er ook de minder leuke reacties. Zo was er iemand die mijn gewichtsverlies maar niets vond en een ander die me zei dat hij toch liever een vrouw met een wat sportiever lichaam wou.
Het zal je niet verbazen dat de negatievere reacties degene zijn die het langst blijven hangen.
Ik staarde mezelf aan in de spiegel en het trotse, warme gevoel was volledig verdwenen.
Ik zag alleen wat er allemaal nog niet goed was aan mijn lichaam, wat ik allemaal nog zou willen veranderen.
En dat slechte gevoel had er zomaar voor kunnen zorgen dat ik terug in oude gewoontes zou vervallen. Dat ik zou toegeven aan mijn drang naar een grote zak paprikachip, van croky, de geribbelde (uiteraard!), om daar eerst intens van te genieten en mij daarna nog slechter te voelen dan ervoor… Emo-eten, het is me niet vreemd.
Maar het gebeurde niet, ik gaf er niet aan toe.
Er was het stemmetje in mijn hoofd die me herinnerde aan de uitspraak van een vriend. Hij zei me dat het allemaal niet uitmaakt of ik kilo’s afval of bijkom, want dat hij mij sowieso graag zou zien.
En ik heb er voor gekozen om dat zinnetje in gedachten te houden, maar om het dan in plaats van uit zijn mond te horen, gewoon tegen mezelf te zeggen.
En in afwachting tot mijn hoofd mijn lijf heeft bijgebeend, blijf ik lekker verder doen waar ik mee bezig was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s